En toen was er, Zeebaars!

Het is een beetje stil geweest op m'n blog. Toen de zomer z'n intrede deed was het eigenlijk tijd voor de zeebaars maar deze schitterde door afwezigheid. Ook ik kon na een aantal vruchteloze pogingen de moed niet meer opbrengen. Gelukkig vermaak ik me ook prima op het zoete water en heb daar dan ook nog mooie vissen kunnen vangen. Maar als de watertemperatuur dik boven de 20 graden komt is het risico dat een vis na een dril het loodje legt dermate hoog dat ik het zoete ook een tijdje met rust gelaten heb.
En zo heb ik dus maar een tijdje niet gevist. Tot van de week. Een mooie avond met een gunstige wind was een mooi moment om eventjes te gaan gooien vanaf de kant. Er liep een mooi stroompje over een ondiepe stek en dus ging de sammy aan de speld. Het vissen met oppervlakte pluggen is toch wel m'n favoriete visserij. Maar dan moeten ze er natuurlijk wel zitten.. Nou, al na een paar worpen had ik een aanval wat natuurlijk vertrouwen gaf. De volgende worp was het wel raak echter loste deze na een aantal seconden. Ik hoopte dat het niet de enige vis was op de stek. Dit was gelukkig niet het geval want een aantal worpen later kon ik de eerste noteren. Geen grote maar het het begin was er.

 Hierna volgden de aanbeten zich in snel tempo op. In een uurtje tijd wist ik een stuk of vijf baarzen te vangen. Met een mooie uitschieter van een centimeter of 60 die goed partij gaf.

Toen de schemering er goed in kwam was het gedaan. Maar dit smaakte natuurlijk naar meer..

Zo zag ik vandaag op het werk dat de omstandigheden vanavond erg gunstig waren om er nog even met de kajak op uit te trekken. Zo gezegd zo gedaan, om een uur of vijf de kajak op het dak geslingerd en na een snelle hap chinees lag ik om een uur of zes op het water. Met een goed tempo richting de visgronden getrapt en na een kwartiertje maakte ik m'n eerste worpjes. Het was even zoeken maar na een tijdje kon ik de eerste noteren. Mooi, ze zitten er dus. Er staat niet veel stroming en daardoor zijn de aanbeten erg voorzichtig. Maar als je ziet dat er een achteraan je oppervlakteplug aan zit en je weet toch een aanbeet uit te lokken is de voldoening groot. Op heel ondiep water beleef ik zo een  paar mooie uurtjes. Ik weet een stuk of acht aanbeten te verzilveren met twee 55+ers als mooiste.

Nieuw PR!

Na een lekkere lange zaterdag op het water had ik zondag de wekker niet gezet. Met tot gevolg dat ik pas om een uur of 11 op het water zat. Hier een klein fotoverslag met commentaar..

De eerste ging voor de Dual die zaterdag al goede resultaten gaf.

Het release shot..

De camera naar boven gericht.

Donkere vis van rond de 70 die de S-max niet kon weerstaan.

Wanneer zie je nou een aantal lepelaars en zilverreigers tegelijk?

Ik kreeg ze ingezoomd niet scherp op de foto helaas.

Maar toen ze even later overvlogen lukte het nog vrij aardig.

Het was sprokkelen voor een visje maar de laatste maakte de dag zeer geslaagd. 

Met 83 centimeter weer een stapje dichter bij de 90..

2e Pinkster Baars

Na een marathonsessie van 16 uur op 1e pinksterdag besloot ik het maandag iets rustiger aan te pakken. Het plan was om op groot water de ondiepe kanten uit te vissen. Met het rustige weer kan je prima gaan staan in de Outback wat weer een extra dimensie aan het vissen vanuit de kajak geeft. Ik hoopte om wat vissen met opppervlakte kunstaas uit de planten te kunnen lokken.  Dit lukte helaas maar 1 keer, een snoek miste de Sammy maar bij de volgende worp klapte ze er vol op. Even later loste ze maar een zo'n aanbeet maakt de dag al.

Gelukkig mochten een paar baarzen nog wel even op de foto..

Kayak Rica deel 2

Dag 7

We gaan onze tweede week vissen in. Na de superdag van gisteren is de vakantie nu al geslaagd natuurlijk maar de zin is er niet minder om. Wie weet wat de dag weer gaat brengen.  Ik stap weer in de vertrouwde Hobie Outback, thuis heb ik er ook een, en ga weer van start. Na het aasvisjes vangen drift ik samen met Bram naar buiten. Bij de rotspartij krijgt Bram al snel een aanbeet maar die mist ie. En ook als ie even later een herkansing krijgt hangt ie weer niet.  Mijn aasvis is blijkbaar niet interessant want als Bram z’n baitrunner voor de derde keer gaat lopen is het wel raak.

 En Bram mag weer een rooster drillen.

Het is weer een prachtige vis en na de fotosessie krijg ik dan wel een run. “Helaas” blijkt een grote needlefish de dader. Meestal pakken ze de aasvis en gaan er met een bloedgang vandoor en als je de baitrunner dicht zet ben je je aasvis kwijt. Deze heeft de haak echter wel te pakken en even later mag ik de geep xl  onthaken. Hierna zoeken we onze maten op die bij ‘rooster island’ aan het werk zijn. Als we daar aankomen is er net volop actie. Raf weet een leuke Rooster te haken en ook Johan mag even later aan de bak.

Bij mij blijft het stil. Maar als ik ’s middags weer terug in de baai kom probeer ik het nog wel even op de Jack’s.  Het popperen levert niks op. Maar als ik een nieuwe drift start hang ik er ook nog maar een verse aasvis aan. Als ik het aasvisje overboord zet zwemt het er snel vandoor. Maar het is echter van korte duur want na zo’n tien meter ontploft het water en vliegt de lijn wel heel snel van m’n spoel.  Onder de indruk van wat er net gebeurde klap ik de beugel dicht en kan ik weer zo’n krachtpatser drillen. Zo sluit ik de dag toch weer positief af.

Dag 8

De wekker gaat zoals gewoonlijk weer om 5 uur.  Als ik voor het ontbijt in de buitenkeuken kom is het een zooitje. We hebben vannacht bezoek gehad van wasberen.  Keukenkastjes zijn opengehaald en er ligt van alles op het aanrecht en de grond.  De wasberen hebben blijkbaar ook ontbeten, met cornflakes en heel veel suiker. Dus dat ruimen we eerst maar even op, de mieren zijn hier ook een stuk groter namelijk. Maar een half uurtje later zit ik weer op het water.  De aasvissen moeten altijd even gezocht worden, geen dag is hetzelfde. Maar met een paar man op het water is er altijd wel een die een goed stekje vindt. Vandaag zitten ze kort onder de kant. Als ik m’n sabiki net achter de branding gooi en binnenvis heb ik er snel een aantal te pakken.

Johan op zijn aasvis-stekje

Ik drift zoals gewoonlijk weer richting de rotspartij in de baai. Ik heb de stek voor mezelf, wat mijn kansen natuurlijk verhoogt. Het is wel weer ’s tijd voor een Rooster dacht ik zo en geconcentreerd maak ik mijn drift langs de rotsen. Het eerste uur gebeurt er niks en ik lijk m’n kostbare vistijd hier weer  te verdoen. Twee uren zijn er ondertussen al verstreken als ik dan eindelijk een run krijg.  Na wat lijn te hebben gegeven  klap ik de baitrunner dicht. Mis! Balend draai ik een lege haak binnen om er weer een nieuwe aasvis aan te hangen. Er zit in ieder geval een in de buurt dus gespannen vis ik verder. Na een minuut of tien, tik,tik,tik.. Dzjiieeeett! Weer een run, en nu zet ik de haak wel!  Er volgt weer een mooie dril waarbij de penn overseas weer serieus werk moet verrichten. Geen dure hengel en er zijn er de afgelopen dagen ook een aantal gebroken dus ik probeer er goed op te letten om hem niet te overbelasten. Ik neem de tijd en hou hem lekker laag zodat ie in een mooie curve gaat. Na een minuut of twintig komt de vis langszij en kan ik even later poseren. Maar nu ben ik dus alleen en een flinke Rooster met de zelfontspanner op de foto krijgen is niet ideaal.

Dat had beter gekund..

Hehe, doorzetten wordt dan toch beloond en zijn de uren ronddobberen bij de rotsen niet voor niks geweest. Hierna zet ik koers naar de rest die bij het eiland zitten. Daar aangekomen blijkt het er niet heel wild te zijn geweest. Een paar Roosters zijn er wel gevangen maar de dag is nog niet om. Na een tijdje begint er verder naar buiten wat te jagen. Meestal is het van korte duur en als je er bent zijn ze al verdwenen. Maar Johan probeert het  toch, ik blijf m’n popper richting de kant gooien. Als Johan even later met lege handen terugkomt word mijn popper  uit het niets gegrepen. Met een bloedgang worden er een tiental meters lijn van de spoel getrokken. Hierna wordt de tegenstand wel snel minder en na een paar minuten mag ik weer een nieuwe soort bijschrijven. Een fraaie Scierra mackerel deze keer waar ik natuurlijk blij mee ben.

Fraaie vis..

Na een tijdje worden er ook weer een paar aasvissen gegrepen en laten de gebroeders Rob en Rick weer ’s zien dat ze het spelletje erg goed beheersen. Want beiden vangen ze nog een Rooster. Rob is de meest ervaren man maar Rick heeft ondertussen al aardig wat Roosters mogen vangen. Bijna dagelijks pakt deze klasbak er een of meerdere.

hij blijft ze maar vangen

Begin van de middag gaan we dan maar weer ’s op huis aan. De reserves moeten weer aangevuld worden natuurlijk. Of heb ik soms zin in een biertje?

Dag 9

Langzaam komt het einde van ons verblijf in dit visparadijs in zicht. Costa Rica is een prachtig land en eigenlijk heb ik er nog veel te weinig van gezien. Maar om op jungle safari te gaan betekent een dag niet het water op. En ik wil écht geen dag missen. Dus vissen we keihard door.

M’n eerste aasvis wordt al snel gegrepen en levert een mooie barracuda op.

onderlijn was na dit gebit aan vervanging toe

Na m’n dagelijkse driftje bij de rotsen ga ik Rick en Tom achterna die het eiland links van de baai gingen verkennen.  Daar zijn we nog niet echt geweest namelijk.  Omdat ik langzaam met een aasvis vaar ben ik echter wel een tijd onderweg. Als ik na een uur dan in de buurt kom blijkt ook waarom ik niks geen actie heb gehad. Ik weet niet hoe lang ik al met een lege haak rondvaarde… 

 (Ei)land in zicht

Bij het eiland aangekomen zijn Rick en Tom nergens te bekennen. Die zullen dus wel aan de andere zijde zitten en ik maak de keuze om linksom te varen. Kom ze vanzelf wel een keer tegen nietwaar? Onderweg gaat er een needlefish met m’n aasvis vandoor die ik even later zwaar gehavend binnendraai. Ik laat hem toch nog maar zwemmen want het is een van m’n laatste. Even later ben ik hem alsnog kwijt na weer een aanbeet. Veel needlefish hier.. Eenmaal aan de andere kant blijkt het hier wat hobbeliger te zijn. Was ook te verwachten want het windje van zee is weer aangetrokken zoals gewoonlijk. Nog steeds geen vismaten in zicht als ik weer een aanbeet krijg. En weer is het een turbogeep, maar nu mag ie wel op de foto.

Needlefish!

Hierna kom ik dan eindelijk Rick en Tom tegen. Er blijkt rechts van het eiland nog een rif te liggen dat op een paar plekken het wateroppervlak doorbreekt. Dit bleek de hotspot te zijn, het waren er niet veel maar het formaat was groot. Tom had net nog een mooie Rooster gevangen maar Rick had dé vis van de vakantie gevangen. Hij vertelt me over de dril waar geen eind aan leek te komen. “ik dacht op een gegeven moment, dit ga ik niet winnen”  Toen hij uiteindelijk toch won was er alleen een probleem. Tom kwam ook pas later en Rick kon in z’n eentje geen fatsoenlijke foto maken. Met z’n hengel had ik ie wel de lengte kunnen bepalen. Anderhalve meter maar liefst, wow.. Ik blijk natuurlijk weer te laat te zijn want verdere actie blijft uit. En dus ga ik ook met de mannen mee als ze richting huis gaan. In de baai krijg ik nog wat aasvissen van Rick die er mee stopt, ik ben er nog niet helemaal klaar mee.  Gelukkig levert het ook nog wat op want ik vang m’n tweede Pompano en een Jack op de popper als afsluiter.

Dag 10

De een na laatste dag breekt aan. We maken nogmaals de tocht richting het eiland van gister maar nu zorg ik dat er wel op tijd ben.  Er wordt behoorlijk gejaagd het eerste uurtje, het zijn helaas blue runners. Wel van een behoorlijk formaat, die serieus sport geven op het lichte hengeltje. Maar dat is niet waar we voor komen natuurlijk. Er verstrijkt een uurtje en dan verandert het heldere water in een bruine smurrie.  Wat het precies veroorzaakt weet ik niet maar vermoedelijk een rivier een baai verderop.  We hebben er dan geen vertrouwen meer in en moeten de plannen wijzigen, terug naar de andere stekken dus. We hebben nu wel de produktiefste uren gemist helaas en het lijkt voor mij op een slechte dag uit te draaien. Want ik krijg niks geen actie meer. Ik zeg lijkt, want als ik er bijna de brui aan wil geven  gooi ik m’n popper nog maar ’s naar een klein rifje op het hoekje van de baai. Het ligt een meter of tien uit de kant en de golven slaan er lekker overheen.  In het witte water wordt de popper meteen gegrepen, Klabam! Een Jackje van een centimeter of 50 is de dader. En bij de volgende worp is het weer raak! Er zitten er dus meer hier. Als ik bij de vierde worp weer een aanbeet krijg verspeel ik m’n laatste Halco, dat rifje is nogal link hier. Wat zal ik er dan ’s aanhangen? Ik besluit een Storm chugbug te proberen. De eerste paar worpen lijkt het niet te lukken. Maar als ik een worpje wat verder naar rechts doe is het weer bingo. Het blijkt werkelijk vergeven van de Jacks, ik dril een vis en ik zie er nog tien achteraan zwemmen. Worp na worp is het raak of bijna raak. Het zijn geen grote maar wat een feest. Een prima moment om de camera in filmstand op het statief te zetten. Als ik het zoveelste Jackje binnendril begint de school massaal aan het oppervlak te jagen. Mooi om te zien, kijk zelf maar.

Jack's zijn te gek!

Als ik ondertussen al dik in de dubbele cijfers zit komen Rob en Johan aangevaren. Zij hadden vandaag een serieuze tocht gedaan. Een stek waar ze voorgaande jaren met de auto naar toe gingen hadden ze nu varend bezocht. Respect voor deze twee mannen want ze hadden er wel meer als twintig kilometer opzitten, ik geef het je te doen. Helemaal uitgeput zijn ze echter nog niet want als ze horen hoe het mij vergaat doen ze natuurlijk nog wel effe mee. We vangen er nog een paar en dan is het klaar. Tijd om naar huis te gaan. Onze magen knorren en thuis volgt er eerst een aanval op de koelkast. ’s Avonds worden we uitgenodigd door onze bijzonder aardige gastheer en vrouw om onder het genot van een hapje en een drankje van de prachtige zonsondergang te komen genieten.

Genieten...

Dag 11 ,de finale

De laatste dag is aangebroken. Na een snel ontbijt brengen we de kajaks voor de laatste keer naar het water. Om 6 uur zit ik samen met Johan op het water. Niet iedereen is er zo vroeg bij maar wij willen niets missen deze dag. We vangen onze aasvissen onder toeziend oog van een pelikaan die er best mooi bij zit.

Ik laat me weer langzaam naar de rotsen toe driften zoals gewoonlijk. Er is nog niemand bij de rotsen dus ik heb het rijk alleen. En dat geeft natuurlijk vertrouwen. Ik probeer een meter of 40 van de rotspartij weg te blijven. Zo kan ik, terwijl m’n aasvis een meter of 50 achter me zwemt, m’n popper vlakbij de rotsen gooien en binnenvissen. Een verfijnde techniek is niet nodig ben ik ondertussen achter gekomen. Ik draai het poppertje gewoon op hoge snelheid binnen, het stuitert dan al splashend over het water. En na een aantal worpen is het raak! Op een meter of 10 van de kajak knalt er een grote needlefish op. Klabaaam!! Krijsende slip ,gevolgd door een salto en weer een run. Werden die geepjes bij ons maar zo groot, wat een geweld.. Na een tijdje geeft ie zich gewonnen en schiet ik snel een paar foto’s.

De Needle heeft  lang nodig om bij te komen en dan begint m’n baitrunner ook nog te lopen. Ze komt net weer tot leven en snel laat ik ze gaan. Daarna pak ik snel de hengel en klap de beugel dicht. Hangen! Zo dat gaat lekker vanochtend, want nu gaat de 30 ponds stok in standje heel krom. Tientallen meters worden van de spoel gerukt en zo ben ik weer een tijdje zoet. Tijdens de dril roep ik Johan die aan de andere kant van de rotsen zit want  nou is het zijn beurt om fotograaf te spelen.

Knap en sterk, en die vis ook..

Hierna komen Raf en Bram ons ook vergezellen, die gaan meestal iets later naar bed en hebben wat meer moeite om uit bed te komen.  Bram is blijkbaar nog steeds moe want hij komt in horizontale positie aan gedobberd, met de baitrunner als wekker.

Kajakvissen op z'n aller-relaxed

En even later gaat z’n wekker nog af ook natuurlijk en mag ie meteen aan de bak. Nu ik er over nadenk is het ook wel een super wekkersignaal. Door dat geluid wil ik elke ochtend wel  wakker gemaakt worden.. Nadat Bram z’n Rooster heeft gevangen is het gedaan met de actie. Terwijl de rest het een baaitje verderop gaat proberen probeer ik een deel van de baai waar ik nog niet veel gevist heb. Een eindje verderop is er ook een local bezig die me al eerder een goeie tip gaf dus wie weet. Als ik bij hem in de buurt ben maken we een praatje en vissen we samen verder. Zijn aasvis wordt meerdere keren gegrepen maar hangen ho maar. ‘Lots of Needle here’ zegt hij. Ook ik krijg even later beet maar bij mij hangt ie wel. Het is inderdaad een Needle van een mooi formaat.

Weer geen kleintje

Hierna ga ik weer mijn eigen weg, ik zeg hem gedag  en ga  nog een keer terug naar de rotsen. Het loopt tegen het eind van de ochtend en misschien zwemt er nog een Rooster. Onderweg zie ik een klein stroomnaadje in het redelijk vlakke water en waag nog ’s een worpje met de popper. M’n gevoel bleek juist want precies daar klapt er een vis op. Een leuke Jack is de dader wat de dag verder compleet maakt. Bij de rotsen dobber ik dan nog een tijdje maar tevergeefs. Iedereen is ondertussen al lang van het water als ik ook maar ’s richting huis ga. Niet zonder te popperen natuurlijk want dat is al vaker succesvol geweest. Ik kom steeds dichter bij de kant maar er gebeurt niks helaas. Als ik voor een van de laatste keren over het water achter me kijk zie ik in de verte wat pelikanen duiken.  Het is nog een eind achter de rotsen en ik besteed er verder maar geen aandacht aan. Ik doe nog een aantal worpen maar in de verte blijven ze maar jagen. Ik begin nu toch te twijfelen, zal ik? Ik besluit er nog een keer voor te gaan, het is tenslotte de laatste dag. Ik geef m’n laatste aasvissen de vrijheid en zet het op een trappen. Er wordt nog steeds gejaagd als ik dichterbij kom maar als ik er bijna ben wordt het rustig. Dat zat erin natuurlijk. Maar na m’n eerste worp zie ik toch een paar schimmen achter m’n popper aan racen. Yes, ze zijn nog niet weg. Bij de volgende worp is het bingo, ik ros de popper met een rotgang binnen en zie er 3 grote jacks achteraan racen. Klaaabengg! Potver wat gaan die dingen toch tekeer, de hengel wordt zowat uit m’n handen gerukt als ie met een noodgang de diepte induikt. Ik blij dat ik toch nog even omgedraaid ben.. Na nog een paar uitvallen begint het spelletje weer van zwaar bonkend rondjes zwemmen en een kajak die vrolijk meedraait. Langzaam win ik terrein en na een tijdje kan ik de fraaie Jack onthaken en een fototje maken. Hierna doe ik snel nog een worp natuurlijk, hopend dat ze nog in de buurt zijn. Het antwoord komt snel. Ik zie een grote schim achter de Halco als deze al stuiterend over het water richting de kajak komt. Op een paar meter afstand gebeurt het, de popper wordt gelanceerd op een klein golfje en de Jack springt er bovenop. BOEM! Het lijkt zich in slow-motion  af te spelen maar man wat ging dit hard. Ik kraai het werkelijk uit van plezier, dit was m’n bruutste aanbeet ooit! Ik krijg nog een geweldige dril kado en na een kwartier of zoiets kan ik met een lamme arm m’n laatste Jack op de foto zetten.

de afsluiter!

Wat een finale, ik besluit dat dit het perfecte moment is om te stoppen. Ik ga richting het appartement waar de zware taak wacht om ons op te gaan maken voor de terugreis. Maar een ding is zeker, ik kom hier volgend jaar terug!

Pura vida!

Ronald Traas

Kayak Rica, deel 1

Eind oktober was het dan eindelijk zover.  Dé vistrip waar ik al maandenlang naar uitkeek ging van start. Bestemming, Costa Rica!

Na alle mooie verhalen die ik al gehoord had van mijn team maatjes van Viskayaks.nl ging ik het dan eindelijk ook zelf meemaken. Kajakvissen op tropische rovers, iets wat al lang op mijn verlanglijstje stond. De laatste weken kon ik ongeveer aan niks anders meer denken en functioneerde ik al niet meer echt normaal. Maar gelukkig konden we, Johan, Bram, Raf en ik dan eindelijk donderdagochtend op het vliegtuig stappen. Op het vliegveld werd ons gezelschap verder compleet gemaakt met Rob en Hetty, Rick en Tom. De vlucht gaat naar Atlanta waar we na een kort verblijf in het Hilton vrijdag weer verder vliegen naar Liberia, Costa Rica.

En zo komen we dan na zo ongeveer totaal 14 uur vliegen op vrijdagmiddag eindelijk aan in Costa Rica. Onze chauffeur staat ons dan al op te wachten om ons met z’n busje naar ons verblijf  in Guanacaste te brengen. Ik kan nog net even m’n kleren omwisselen voor een tropenoutfit. Lekker hoor, 30 graden eind oktober.

De rit naar ons appartement verloopt voorspoedig en na een klein uurtje zijn we er. Het ziet er allemaal prachtig uit. Een tropische tuin, lekker zwembad en ruime appartementen. En direct gelegen aan de baai van waaruit het allemaal moet gaan gebeuren!

Hier vermaken we ons wel.

Iedereen is snel geïnstalleerd en daarna worden alle visspullen uitgestald. Dat duurt dat wat langer natuurlijk.. Alle dozen kunstaas worden geopend en hengels geïnspecteerd.
We hadden er voor gekozen om geen koker mee te nemen en alleen reishengels. Dit had echter wel wat voeten in de aarde. Hengels voor uit de kajak zijn bij voorkeur niet te lang. Voor de live-bait visserij was het niet zo lastig, meerdelige boothengels zijn makkelijk te vinden. Ik had gekozen voor de penn stc 30lbs, met 2.10m een prima lengte. Maar voor de poppervisserij was het allemaal wat lastiger. Veel hengels waren te lang of niet leverbaar. Ik kwam uiteindelijk bij de savage-gear roadrunner uit.  Werpgewicht tot 80 gram en 2.40m. Dit vond ik te lang en de top te zacht. Dus rigoreus de zaag er in gezet en de top 30 cm ingekort. En zo bleef er een spijkerharde hengel over die zich later aardig zou gaan bewijzen, maar daarover later meer. Maar om op een paard te wedden leek me niet verstandig dus had ik ook nog een mooie St Croix tidemaster aangeschaft. 3-delig, en dat paste net in de koffer. De molens die er op gingen waren de Shimano baitrunner 8000D en de Biomaster 6000HG voor op de popperhengel. Als reservemolen had ik de Saragosa 6000 bij. Allen gevuld met Penn international braid. Tevens nog een licht hengeltje met dito molen om aasvis mee te vangen.

En dan is het al snel avond, boodschappen zijn gehaald, we gaan lekker uit eten en na een paar biertjes duiken we er vroeg in. Morgen gaat de wekker om 5 uur en gaan we vissen!

Zaterdag, voor het eerst het water op.

Na een snel ontbijt worden de kajaks gereed gemaakt, de spullen ingeladen en gezamenlijk naar het water gebracht.  Eén nadeel, in de baai is er een stevige branding. En brandingsgolven zijn een beetje tricky. Zaak is om niet te gehaast het water in te gaan, de golven komen in series. En na, een serie volgt er een klein momentje van rust. Dit is hét moment om je kajak het water in te sleuren erin te springen en weg te peddelen. Maar zoals gezegd, het is tricky. Het moment is kort en een verkeerde timing  maakt je een speelbal voor een brandingsgolf van een meter. Zaak is om je spullen waterdicht op te bergen en te zekeren aan de kajak mocht het fout gaan. Rechtopstaande hengels is trouwens ook niet aan te raden..

Mijn “launch” gaat goed en eenmaal door de branding dobber ik dan eindelijk op de Pacific, heerlijk! Eerst moeten er aasvissen gevangen worden, een sabiki met een pilkertje eronder is de methode. Echter is het wel even zoeken waar ze zich bevinden, iedereen lijkt er wat moeite mee te hebben en als ik Raf wat visjes zie vangen zoek ik hem snel op. Hier zitten Snappertjes, zegt ie. En al snel heb ik er ook een paar te pakken. Bram is er ook bijgekomen en als we de man een stuk of 6 visjes in de baitbucket hebben gaan we op jacht naar groter wild.

Prachtige kustlijn.

Al popperend verlaten we de baai en volgen we de kustlijn richting een nabijgelegen eilandje. Er is echter niet veel actie. Bram weet na een tijdje een Needlefish te vangen en Raf een Jack, bij mij blijft het stil. We besluiten dan ook om nog verder te gaan, een tochtje van een aantal kilometer naar een ander eilandje. Om een beetje snelheid te maken gaat de baitbucket binnenboord en kunnen we een plug trollen. Elke 5 minuten gaat de emmer even buitenboord om de aasvisjes van vers water te voorzien. Bram krijgt al snel een aanbeet maar deze blijft niet hangen. En als we na een half uurtje bij het eilandje aankomen blijkt het ook hier niet wild. Eén keer explodeert het water achter m’n popper na de zoveelste worp richting de rotsen maar verdere actie blijft uit. En als er van zee een dreigende lucht onze kant op komt lijkt het ons verstandig om terug te gaan. Kilometers van huis in een onweersbui terecht komen is het laatste wat we willen. Bij het andere eiland ga ik nog wat werpen en dan gaat het mis. De delingen van de Tidemaster blijken tijdens het werpen los te zijn gekomen en met de bus maar half in de pen breekt de pen van het onderste deel. Hengel 1 is gesneuveld..

Eind van de ochtend komen we weer terug bij de baai en horen we hoe het de anderen is vergaan. Hun geduld werd beloond, ze hadden de betere aasvissen weten te vangen. Een stuk of vijf roosters waren er gevangen, Rick en Johan waren net klaar met een double hook-up..  Tja, morgen maar iets meer geduld opbrengen en wat dichterbij blijven.  Maar aangezien het hier net nog gebeurde vis ik gespannen verder. En dan wordt m’n aasvis nog gegrepen ook..  Ik zet de vrijloop dicht en zet de haak.  Ja, hangen!  Een kleine run volgt maar al snel wordt de tegenstand minder en na een paar minuten krijg ik de dader te zien. De verrassing is groot als er een hamerhaaitje aan het oppervlak komt. Geen targetvis maar ik ben er maar wat blij mee!

Die had ik niet verwacht.

  

Begin van de middag is het tijd om van het water te gaan.  De temperatuur is slopend en de middag is ook minder productief, dus een goed moment om de batterijen op te gaan laden. Een lokaal eettentje wordt bezocht en onder het genot van een welverdiend biertje wordt de eerste visdag besproken.

Zondag, actie aan de oppervlakte.

Na de ervaring van gisteren blijf ik nu wat langer naar de juiste aasvis zoeken. Moonfish en Blue-runners zijn de betere en na een tijdje hebben we ze gevonden. De buckets zijn dan snel gevuld. Vol verwachting driften we langzaam naar buiten richting een rotspartij in het midden van de baai.

Hier vang ik al vrij snel m’n eerste needlefish op de popper. Niet echt groot maar het geeft vertrouwen en vrolijk vissen we verder. Na een tijdje bij de rotsen gevist te hebben driften we verder de baai uit waar ook wat meer activiteit te zien was.

Team viskayaks op drift.

Er wordt hier regelmatig aan de oppervlakte gejaagd maar de poppers worden genegeerd. Het zijn waarschijnlijk Blue runners die op kleiner aas jagen. Totdat uit het niets er wel iets op de Halco klapt. En dan is het wel raak, een krijsende slip en de hengel krom tot in het handvat. De savage-gear wordt voor het eerst zwaar op de proef gesteld maar geeft geen krimp. Er zit lekker veel power in en dat is nodig ook want dat ding aan de andere kant van de lijn heeft het ook. De vis blijft lang diep en zwemt langzaam rondjes. En ik kan niks anders doen dan rondgetrokken worden en druk geven. Na een paar minuten wordt de tegenstand wat minder en kan ik langzaam wat omhoog gaan pompen. Ook Johan is een vis aan het drillen, zijn aasvis werd na mijn aanbeet gegrepen en zo is het dubbel feest. Na een tijdje komt er een lichte vlek uit de diepte en komt mijn eerste Jack Crevalle aan het oppervlak. Ik pak hem bij de staartwortel en tik de dreg los, wel zo handig om dat buitenboord te doen.  Zo kunnen we veilig poseren.

Daar worden we blij van.

Wat een kicke vis om te vangen zeg, dat smaakt naar meer. Maar meer in de vorm van Jacks komt er niet meer vandaag. We proberen het nog een tijdje bij de rotsen waar ik nog wel een mooie meterplus needlefish vang.

Eenmaal terug bij het appartement horen we hoe de rest het is vergaan. Zij zijn de andere kant op gegaan en hebben weer goed gevangen. Meerdere Roosters en ook een paar blacktip haaien. Ook Raf die nog hun kant op gegaan was mocht zijn eerste Roosterfish vangen en is dolblij. Nu ik nog..

Raffie Roostah!

Maandag, mooie vis maar niet de mooiste.

Gebrand om die eerste Rooster te vangen zit ik als eerste op het water. De aasvissen heb ik ook al snel te pakken en vol goede moed drift ik naar buiten. Ik probeer het weer bij de rotsformatie maar er gebeurt niet veel. Johan komt me iets later vergezellen maar drift langs de andere kant van de rotsen. En ja hoor, hij krijgt wel een run en mag er een vangen. Ik mag voor fotograaf spelen, ook leuk…

Prachtexemplaar

Verdere actie blijft hier uit en we besluiten naar het eilandje verderop te gaan. Na daar aangekomen te zijn mag er weer een aasvisje gaan zwemmen. Deze zwemt vrolijk de diepte in maar wordt daar al snel gegrepen, de baitrunner gaat dicht en deze hangt. Maar het is weer niet al te groot en al snel komt de vis boven. Het is weer wel een hele fraaie vis. Een African Pompano, nog niet helemaal volwassen. Dit is te zien aan de vinstralen, deze raakt ie dan namelijk kwijt.

Mét vinstraal.

Geen alledaagse vangst dus ik mag weer niet klagen. Johan had er nog nooit een gevangen en is hier toch al een aantal keer geweest. Hij zou er dus graag ook een vangen. Een tijdje later krijgt hij een aanbeet en warempel, ook hij vangt een Pompano. Deze is wel volwassen maar die van mij was mooier, toch?

Hierna blijft het rustig en gaan we op huis aan. Maar als ik terug in de baai ben ga ik toch nog even naar de rotsen. Die Rooster die maar niet wil komen begint steeds harder te knagen.. Het is echter tevergeefs. De enige actie die ik te zien krijg is van Tom die in de verte aangevaren komt en nog een mooie Jack vangt op z’n aasvis. Ik doe toch iets verkeerd geloof ik..

Dinsdag, het is me niet gegund.

Het dagelijkse ritueel van een snel ontbijt, boterhammen smeren en de kajak naar het strand brengen. Spullen inladen en de branding trotseren. Ik ben weer vroeg en heb m’n aasvissen ook weer snel. Ik ga weer richting de rotsen. Bijna elke dag worden er hier Roosters gevangen en het moet mij toch ook lukken.
Maar na 2 rondjes rond de rotsen gegaan te zijn zonder actie begin ik weer behoorlijk te twijfelen. Johan is inmiddels ook gearriveerd.
Maar als na twee uur de twee uitslapers langzaam aangedobberd komen en een double hookup krijgen, begint het toch een beetje vervelend te worden. Ook Johan krijgt een hookup en eindelijk krijg ik ook een run. Om vervolgens de aasvis met de haakpunt terug in het lijf op te draaien. Om gek van te worden.. Raf en Johan vangen beide een mooie Rooster maar Bram blijft maar drillen. Na een dik half uur wordt langzaam duidelijk waar Brammetje het mee aan de stok heeft. Een knoert van een Rooster komt eindelijk bij de kajak en er worden een paar mooie plaatjes geschoten.

Beauty voor Bram.

Hierna zijn de Roosters weer vertrokken. En ook als ik naar het eiland een baai verderop ga ben ik te laat, de roosters zijn al weg. Ik ga maar een beetje experimenteren en hang een speedjig aan de popperstok. Zonder dieptemeter is het een beetje gokken. Maar het is hier een stuk dieper als in de baai, een meter of 15-20. Wie weet wat er rondzwemt. De techniek ben ik niet echt bekend mee maar het zijn geen snoekbaarzen gelukkig. Vanaf de bodem ros ik hem naar boven en laat ik hem weer naar beneden dwarrelen. Zo vis ik hem langzaam naar boven. Ik doe blijkbaar iets goed want ik voel al vrij snel een tik en even later is het nog raak ook. Geen nieuwe soort maar een mooie Jack geeft leuk sport en geeft de dag nog een positief einde. Pas half de middag kom ik natuurlijk als laatste het water af. Iedereen hoopt natuurlijk dat ik m'n eerste heb gevangen maar ze moeten nog even wachten.  Morgen is jouw dag, spreekt Rob me toe. Laten we het hopen zeg ik. Je zou bijna vergeten te genieten.

Maar hoe kan je hier nou niet van genieten.

Woensdag, gaat het vandaag dan gebeuren?

We gaan er voor vandaag, de eerste aasvis die het mag gaan proberen is een Blue Runner. Sterke visjes die behoorlijk sport geven aan een licht hengeltje. En als er meerdere op je sabiki duiken kan je je lol op.
Ik begin nog maar net naar buiten te driften als ik al een run krijg. Na een tiental meters zet ik met bonzend hart de baitrunner dicht, ja hangen! M’n hengel buigt ver door maar in plaats van vol door de slip te gaan, snijd m’n lijn door het water en zwemt de vis met een wijde bocht de baai uit. Op het moment dat de druk verder opbouwt en de slip moet gaan lopen valt de druk weg, los.. Een paar serieuze krachttermen vliegen over het water. Dit was hem, waarom?

Nou ja het is nog vroeg en ik moet door. Ik drift voorbij de rotsen en deze keer blijf ik niet te lang hangen. Ik laat me gewoon met de stroom mee driften en ik zie wel wat er gebeurt. Als er weer wat aan het oppervlak gaat jagen en de popper genegeerd wordt hang ik er een wat kleiner plugje aan. Een Ima komomo 2, een leuk oppervlakte plugje dat in Nederland al leuk zeebaars heeft  gevangen. Deze blijkt het ook hier te doen want even later zit ik met een kromme hengel en een jankende slip. Ik heb weer iets nieuws aan de lijn want deze vliegt heen en weer door het water. En ondanks dat het niet groot is knokt ie voor wat ie waard is. Het is een Black Skipjack , een kleine tonijnsoort. 

Idioot sterk voor zo'n klein visje.

Het schooltje is hierna natuurlijk al lang verdwenen maar een eindje verderop jaagt er weer wat. En als ik goudgroene flitsen door het water heen zie gaan begint m’n hart weer sneller te kloppen. Mahi Mahi! Ik trap er snel naartoe en als ik binnen werpbereik ben vliegt het plugje er naartoe. Net iets te kort eigenlijk, ik krijg wel een tik maar geen hanger.
Na nog iets dichterbij te zijn gekomen vliegt het plugje weer door de lucht en land er nu achter. Ik draai het plugje recht door de school heen en het is meteen raak! Ik wordt meteen getrakteerd op drie salto’s en een klein ‘woohoo’tje’ van mijn kant vliegt over het water. Na de volgende salto is ie er af, wat een spektakel! Ik kan er niet eens van balen.
Helaas laten de mahi’s zich niet meer zien en ga ik langzaam weer terug. Onderweg kom ik een local tegen die me vertelt dat hij gisteren in de baai echt heel dicht onder de kant een paar roosters ving. Met dat in gedachten vaar ik langzaam weer terug de baai in en geef ik het bewuste hoekje ook nog even aandacht.
De ochtend loopt weer op z’n eind en m’n kansen worden steeds kleiner. Na een paar minuten begint ineens de baitrunner te lopen. Zou het dan toch? Gespannen zet ik de vrijloop dicht. Ja! Hangen! De vis neemt een run richting de kant en dan gaat het mis. Een ondiepe uitloper zit tussen mij en de vis en waar ik bang voor ben gebeurd. M’n lijn raakt wat en het is gebeurd, af..
Nondeju, dit begint wel heel vervelend te worden. Snel knoop ik een nieuwe onderlijn en probeer ik het nog maar een keer. Volgende drift.. Waar ik niet meer op reken gebeurd toch, weer een aanbeet!  Gelukkig gaat alles goed nu en een mooie dril volgt. Het is geen grote maar toch geeft ie serieus tegenstand. En als ik na een tijdje voor het eerst de strepen zie weet ik het zeker, hier komt m’n eerste Rooster. Even later kan ik hem bij de staart pakken en binnenboord trekken. Een serieuze vreugdekreet schalt over het water want de ontlading is groot. Eindelijk!

Zelden zo blij geweest met een vis.

Na dit succes heeft de motivatie weer een nieuwe boost gekregen en ga ik toch nog even naar de rotsformatie. Een Needle mist hier al snel de popper en dus popper ik nog even door. Bij een van de volgende worpen zie ik dat er weer iets achteraan zit. Maar dít is geen Needlefish, 2 kammen scheren door het water, Rooster! De popper is dan al te dichtbij om nog een aanval uit te lokken. Vol adrenaline werp ik verder. Maar de Roosters laten zich niet meer zien. En als ik bij een iets te laag ingezette worp ook nog de nieuwe gopro van m’n statief af mep en de diepte opzoekt is het welletjes geweest. Helaas geen filmpje van m’n Roosterdril..

Toch stap ik met een dikke grijns van het water af, de ban is gebroken. Terug bij het appartement is iedereen blij voor me, ook zij zijn opgelucht. En wat smaakt dat eerste biertje goed zeg!

Donderdag, als er één Rooster over de dam is..

Na een klein feestje gisteren ben ik vandaag iets later. Na een paar aasvissen gevangen te hebben vang  ik een Jackje aan m’n sabiki. Volgens Johan zijn dit ook hele goeie aasvissen maar je moet ze wel meteen aan de haak doen. In de bucket slopen ze namelijk de andere aasvissen.
Zo gezegd, zo gedaan en vrolijk ga ik weer richting ‘mijn’ rotsformatie. Na een tijdje hier rondgedobberd te hebben begint plotseling m’n baitrunner te lopen. Ik wacht een aantal seconden en zet de vrijloop dicht, hangen!
De vis gaat er als een speer vandoor en gaat recht op de rotsen af. Hij kan er echter niet overheen maar wel omheen. En de vis buigt af. En als ik er niet als een speer achteraan ga gaat het gruwelijk mis. Met een hoog geheven hengel kan ik gelukkig op tijd om de rotsen heen varen. Hier is het gevaar van lijnbreuk geweken en kan ik rustig de vis uitdrillen. Dit duurt wel een tijdje want het is niet hetzelfde formaat als gisteren. Langzaam win ik terrein en in het heldere water komt langzaam een lichte vlek. En die vlek wordt steeds groter, en groter.. Totdat er een beauty van een Rooster aan het oppervlak ligt, wat een bak! Rob is ondertussen bij me en assisteert me bij het onthaken. De haak zit diep maar met vereende krachten kunnen we ze haakloos terugzetten. Maar eerst schiet Rob een paar prachtige platen.

Een droom wordt werkelijkheid.

Release..

Het kan verkeren.. Twee dagen geleden hing er een donkere wolk boven me, nu zit ik op een roze.

En dat vist een stuk lekkerder, ik klooi wat met een sabiki en ik haal iets boven. Geen woeste dril dit keer maar het blijft een grappige verschijning, zo’n kogelvis.

Rob en ik vissen samen verder, we zoeken het eiland nog maar ’s op en Rob vangt al snel een Jack.

De meester in actie.

Een tijdje later mag hij ook nog een mooie Rooster vangen. Ik kan er weer van genieten en als we weer terug in de baai zijn probeer ik nog wat natuurschoon te fotograferen. Een pelikaan in de lucht verschijnt voor de lens en als ie een duik inzet druk ik precies op een mooi moment af. Je moet er een beetje mazzel mee hebben.

En drift je 's ochtends langzaam de baai uit, 's middags is het door een windje van zee precies andersom.  Zo dobber ik langzaam richting de kant. In de baai stromen twee kleine riviertjes de zee in, een naast ons appartment. Het zou eigenlijk best wat vis aan kunnen trekken lijkt me. En daarom ga ik nog maar wat popperen terwijl ik langzaam richting de kant dobber. Al bij de tweede worp spat het water uiteen. Ik ben er totaal niet op berekend en de vis hangt ook niet. Maar dit was niet klein. Nog een worp, met een rotgang draai ik de Halco naar binnen. En met een enorme klap wordt ie gepakt, de slip krijst het werkelijk uit. En dan is het over, lijnbreuk. What the… Snel knoop ik een nieuwe voorslag en hang m’n andere Halco eraan. En het gebeurt weer, klaboem! Wat een gruwelijk geweld! Maar nu gaat het wel goed en na een paar runs begint er weer iets zwaar bonkend rondjes te zwemmen onder de kajak. En de kajak draait vrolijk mee. Maar na een aantal minuten begin ik me af te vragen of deze ook nog naar boven wil komen. Langzaam win ik dan toch terrein maar het kost me aardig wat moeite om de vis naar boven te krijgen. Wat een knokkers die Jacks. Want dat is het natuurlijk..

Kanokker..

Wat een heerlijke afsluiter van een fantastische visdag! Met een nog grotere smile dan gisteren stap ik het water af en kan ik m’n belevenissen aan de rest gaan vertellen.

Binnenkort deel 2